04.11.2009

Winterdip

De laatste weken kwam ik maar moeilijk mijn bed uit. Gelukkig begin ik meestal pas rond een uur of één met werken, waardoor ik dan ook geregeld tot een uur of elf in mijn bed blijf liggen. Maar of dat nou wel zo gezond is? Ik denk van niet. De laatste dagen raakte ik steeds vermoeider, werd ik steeds somberder en was ik sneller op mijn teentjes getrapt. Ik schreeuwde, gilde of tierde terwijl er meestal geen enkele aanleiding was voor een uitbarsting. Ook stroomden de tranen over mijn wangen bij het zien van een emotioneel nieuwsitem op de televisie. Zo huilde ik tranen met tuiten toen ik een innig portretje van Obama en zijn huisdier op de televisie zag voorbijkomen. Toen een vriendin mij vroeg waarom ik in godsnaam zoveel huilde kon ik alleen maar uitbrengen: ‘Ik weet het nietttttt…Snik!’ Waarna ik dan maar weer snel mijn bed in dook.  

Na een bezoekje aan de huisarts kwam ik erachter dat er helemaal niets met mij aan de hand is. Volgens mijn huisarts had ik namelijk een lichte winterdepressie. Door de donkere dagen en de sombere sfeer werd ik zelf ook somberder. Niets om je zorgen over te maken dus. Wel moest ik proberen om wat minder te slapen en wat actiever te worden, vooral in de ochtenden. Vol goede moed besloot ik aan de slag te gaan.

Maandag besloot ik te beginnen. Ik zette mijn wekker om 8 uur en ging om kwart over 8 een rondje door de buurt heen rennen. In het park kwam ik ook nog andere joggers tegen. Vrolijk groette ik hun, waarna ik een zuur gezicht terug kreeg. Nou zeg… Na een kwartiertje begon het echter te regenen. Ik besloot dit me niet tegen te laten houden en ging vol goede moed verder. Zo kwam ik na een half uurtje zeiknat thuis aan. De kachel was ik vergeten aan te zetten dus het was steenkoud in mijn huis. Niet getreurd. Ik besloot onder de douche te gaan. Toen ik lekker onder de douche stapte slaakte ik een gil: Het water was stervenskoud! Met de shampoo nog in mijn haar sprong ik de douche uit. En opeens bedacht ik me dat het warme water wegens onderhoud in de ochtend afgesloten was… Dat heb ik weer. Ik besloot maar wat bankzaken op Internet te gaan regelen. Helaas bleek mijn Internet afgesloten wegens achterstallige betalingen. En zo gebeurde er nog meer leuks op deze bewuste ochtend. Zo bleek mijn favoriete jurk nog bij een vriendin te liggen, kwamen er Jehova’s Getuigen bij me aan de deur, werd ik drie keer gebeld door de diverse goede doelen met de vraag of ik lid wou worden, en natuurlijk was de buurvrouw ook niet thuis toen ik mijn TNT postpakketje bij haar op wou halen. En dit allemaal voor elf uur ’s ochtends… Mijn humeur had tenslotte het dieptepunt bereikt.

Ik begon me af te vragen of ik niet beter in mijn bed had kunnen blijven liggen. Na al deze mislukte activiteiten in de ochtend was ik nog depressiever dan dat ik ooit geweest was. Bovendien was ik helemaal niet fitter dan eerst, ik voelde me namelijk nog vermoeider dan ooit.  Toch besloot ik de dag erna gewoon weer lekker vroeg op te staan, ik moest het tenslotte niet gelijk opgeven na één mislukte dag. Alleen besloot ik die ochtend niet te gaan joggen in de regen, maar lekker schilderijen te gaan bekijken in museum Boymans. In de ochtend was het lekker rustig in het museum, waardoor ik helemaal tot rust kwam. Mijn ochtend was goed besteed en met een goed humeur ging ik richting werk. Tot mijn grote verbazing zag ik zelf een klein zonnetje opkomen. Goodbye winterdepressie!

Meer

Reageer (4)

Tags

Terug